How do you expect I will know what to do when all I know is what you tell me to?

Lying in my bed, the volume turned up so high that the sound of my music starts to sound somewhat strange, my hand tangled on the cord of my headphone and my foot stomping against the bedsidepost. I'm trying to drown out the world outside. Might aswell hide under my covers.

Today I will hide under my bed, affraid of the monsters outside. I will sleep and daydream of the things I'm not allowed to do. And I will not feel ashamed for once.

Shame is a post from Somebody has to be right, right? .

Another wednesday in 2010. This one is special, because I just bought a new tv. For the bedroom. Well, the new one ended in the livingroom ( a good 6 meters away, mind you) and the 'old' one in my bedroom. The old one is one year old and still has the newest features besides that whole 3-d thing everyone is so crazy about.

And why did I buy a television? Because I was bored. After weeks and weeks of working double time because half of my co-workers went on vacation and the other half decided to break her foot and call in sick. So, after working like crazy, it was finally time for my time off. 12 days of not working sounded like heaven at the time (which it still does) but now I don't know what to do with all this freetime on my hands. Since I'm going to Pukkelpop next week, I should keep the shopping to a minimum or the basic essentials like rainparka's. I read every book in the bookcase at least three times and cuddleling with a kitten only stays fun for an hour or so.

I lived on my own (with Bob, that is. ) ( Bob being hubbie's newest nickname, as in "Whatcha doin' bob? ) for the last 3 years and in our old house, we still had tv in our bedroom because we had another roommate. After moving to our new appartment we decided that we could watch television on the couch, even naked if we wanted to. Yay for no roommates! This lasted excactly one year, almost to the day. You must understand, I'm lazy. Like in, stay in bed all day lazy. I like my bed and I love sleeping. We always had the idea of having a tv in the bedroom again, just not in this teeny tiny appartment. When we'd grow old and buy a three story house we'd buy one. Well, I guess I was wrong.

So this perticular wednesdaymorning Cid (the kitten) woke me up somewhere around eight o' clock. And ten. And eleven. Cid is a kitten, not an alarmclock, so he falls asleep, just like me. After breakfast Bob and I were stunned on what to do. And me being me, I randomly said, let's buy a tv for the bedroom, so we'll never have to get up again! His (still) SHOCKING answer was, 'sure thing babe" . This was one of the few, very few times he stunned me and I didn't know what to say. He continued with the finances of our purchase and before I knew it, we where on our way to the local tv-dealer. As I knew just about everything about HD televisions because of the prior year when I bought the 'old' tv, we were done pretty fast. So fast, that the annoying salesperson did not even get the chance to sell us on a 'better, newer, prettier, and 3-D-er set. Within the hour, we were home again, with a new tv. 

(How the hell can I blog this much about a tv is beyond me. My apologies)

 As if we were done. The entire hooking up was done within minutes. Bob is handy with electrionics, bless his heart. I would have thrown it out of the window. It's just that, our bedroom is BIG. Very big. So the tv was to far away for me to read the subtitles and for Bob the play Call of Duty. So my Ikea-addiction was triggered. I love love love everything from the Ikea. I can tell the names of almost every single piece of furniture. And in better (moving) days, I was there every week. Twice. Bob hates the Ikea just because I love it. I can sympatize that it is hard for a man to go to a furnituresstore every single week for months, so I have to give him a good reason for going. He's trying to keep me in line and not let the addiction get so bad I can call all the personel by name. But still, a reason was found. We needed a new cabinet for the new bedroom tv. I GOT TO GO TO IKEA! I already knew which one I wanted, and Bob swiftly agreed, so Haarlem was visited for under 2 hours. After assembling the Ikea- PS locker in red, I now am the proud owner of a tv at the end of my bed. I'm happy.

But how come the refrigerator feels so far away right now?

Bedside ettiquette is a post from Somebody has to be right, right? .

I couldn't wait for the summer at the warped tour, I remember it was the first time that I saw her there

So, I got my fair share of doubts. Huge doubts revolving around my low selfesteem, my arrogance and general lack of understanding of the world around me. I'm a loner with conversationskills, that's it. I like to be alone and my sense of humour is considerd to be rude at best. And then this boy walked in my life and shook every damn thing upside down. Damn boy.

Since he came in my world I suddenly belong with someone. Someone who like to wake up with me and is still scared of my sunny additude in the morning. Someone who can't sleep when I'm not there. Someone who wants to belong with me. This is, generally considerd a good thing, but not when you are me, and have to deal with my moodswings and hormones. (or horrormones, as I like to call them) It is so scary to be part of something, to be a puzzlepiece. It feels like I lost a little part of myself, my loner-me. I now belong in a package-deal.

So now, I got my doubts screaming at me, why do you choose to be a part of this?You will never again have the joys of a new love, a first kiss or the tension in the room when the sparks fly around. (well, you do get those, but you just can't act on them) I miss being single and getting ready for a night out on the town with the girls. I miss flirting with the cute bartender and giving him my number. I miss being a flirt. 

And yes, I know, this sounds stupid, moronic even. I got the guy, found the prince and married him. If you know me, this is completly normal. I need to get the freakouts out of the way before they get to big and might become dangerous. This way, they are harmless. And I'm sure he has the same freakouts as I have. Because since we started talking about our happily ever after, all doubts that have surfaced have been submerged again, to never be seen again.

I have my huge share of doubts, but they all fly out the window each time I see him walking towards me. I see my prince, he sees his princess. So, no fireworkkisses for us, just smiles and belonging.

What happenend after the happily ever after.. is a post from Somebody has to be right, right? .

Aerosmith – I don’t wanna miss a thing

Sorry, het is tijd voor een zoetsappig blog.

Mijn vriendje is niet langer meer het vriendje. Tegenwoordig ben ik Mevrouw Wiskunde, zijn levenspartner. And I like it. Nadat wij ons in het ‘echt’ verbonden zijn voor de wet is er eigenlijk weinig veranderd in onze relatie. Wij bekvechten nog steeds en als hij de trap oploopt, dan knijp ik in zijn kont. En toch, er is iets anders.

Ik voel dat wij echter zijn. Ik weet nu zeker dat hij niet alleen maar zegt dat hij zijn leven met mij wilt delen omdat ik het wil horen. Het is echt zo, en ik heb een lading handtekeningen om het te bewijzen. Ik draag nu zijn naam naast de mijne. Tenminste, in het maatschappelijk verkeer. Mijn ‘geslachtsnaam’ zoals het zo mooi heet, is nog steeds mijn oude achternaam. Ik geniet intens van het moment ‘sochtends dat we wakker worden en ik zachtjes tegen hem zeg: "Goedemorgen Meneer Wiskunde." en hij zegt: "Goedemorgen Mevrouw Wiskunde. " Ik ben zijn Mevrouw en hij is mijn Meneer.

Er is alleen één maar: Sinds vriendje mijn eeuwige tennispartner is geworden, kan ik hem niet meer vriendje noemen. Ik ben dus heftig opzoek naar een nieuwe nickname voor mijn vent. En hubbie is al afgevallen, die past niet bij onze relatie. Dus als iemand suggeties heeft, gaarne.

And they lived happily ever after is a post from Somebody has to be right, right? .

~Come on baby, we ain’t gonna live forever. ~

Soms ben ik wel eens eenzaam. Van die dagen dat ik alleen op de bank zit met duizenden plannen en geen manier om die uit te voeren. Want ik ben alleen. Ik ben de enige in mijn vriendengroep die mag genieten van onregelmatige werktijden, dus ik heb altijd een probleem als ik wel een keer vrij ben. Op dinsdagochtend welteverstaan. Wie kan er nu op dinsdag gezellig een bakkie doen bij de lokale lunchzaak zonder constant op het horloge te kijken? De rest van de wereld moet wel werken.

Met dit in mijn achterhoofd neem ik mij regelmatig voor om toch meer contact te houden met mensen die ik een beetje uit het oog verloren ben. Dan sturen we weer 6 krabbels heen en weer, zeggen ‘we gaan een keer winkelen’ en doen er vervolgens helemaal niets mee. Waarom? Ik heb geen flauw idee.

Nu lopen we langzaam maar zeker naar de HH/GP dag (vertaling: Homohuwelijk/Geregistreerd Partnerschap) en kom ik erachter hoeveel vrienden ik in mijn leven heb en hoe klein ons huisje is. Shifts van mensen die we na 3 uur de deur moeten uitzetten omdat we ruimte moeten maken voor de volgende groep. Hoe kan het dan dat ik mij af en toe zo eenzaam voel en het wel wil uitschreeuwen dat ik aandacht wil? Ik voel mij een museum, met onregelmatige openingstijden..

En ja, dit zijn wat bijeengeraapte gedachtes midden in de nacht.

Midnight shift is a post from Somebody has to be right, right? .

~Was happiness a fact, or was it in the lost and found again? ~

Langzaam maar zeer zeker beginnen de lentekriebels zich hier te vertonen. Met name omdat ik de sneeuw zat ben en ik wel weer zonder jas aan naar buiten wil. Lentekriebels omdat ik weer groen wil zien en de bruin/witte wereld nu wel zat ben. Ik mis mijn zomerjurkjes en slippers. Ik mis op het strand zitten met een boek en tegelijkertijd bruin worden. Nu wordt ik alleen maar witter onder een dikke deken met mijn geitenwollensokken aan.

De lentekriebels laten zich het meest zien in mijn schoonmaakobsessie. Deze woede duurt over het algemeen een week. Een week waarin ik alles wil veranderen, alle schilderijtjes die zich in de loop van 2009 zijn verzameld op wil hangen en die kabelgootjes toch echt een keer wil gaan kopen. Ik stof af achter de tv, schrob de oven uit en zet mijn boeken op alfabet. Ik verpot de plant nog een keer en koop weer een hoop frutsels. ( note: schijnbaar is het een Joods ding om meer frutstels te hebben dan ruimte voor die dingen te hebben. Fijn om te weten dat ik mijn volk daar de schuld van kan geven)

En daar komt ie, de schrik ieder jaar weer. De kledingkast. Zo rond Maart maak ik dat ding open, gooi alles op de grond en alle kledingstukken die al 6 maanden het daglicht niet hebben gezien gaan weg. Zo kan ik tenminste ieder jaar mijn gararobe updaten zonder steeds een grotere kast te kopen. De kledingstukken die op zijn gaan richting Hongarije om daar kindertjes in een tehuis blij te maken met mijn bandshirt met vlek. De miskopen worden vriendelijk verdeeld tussen vrienden en mijn zus.

En dan, als ik bijna klaar ben. Dan ben ik er klaar mee. Helemaal klaar mee. De schoonmaakwoede is verdwenen, samen met de stapels kleding. Dan wil ik alleen nog maar op de bank zitten met een kop thee en een veel te groot stuk chocoladetaart. Ik ben al bijna klaar voor het mooie weer. Als het weer nu ook meewerkt?

Lentekriebels is a post from Somebody has to be right, right? .

~Is it something that she might’ve just missed
Is it something that she can hit with her fists?
Light the fuse~

Het moet er even uit, heel even wil ik tieren en schoppen en slaan en stampen met mijn voet. Precies zoals de meisjes op tv.

Ik irriteer mij. Aan mensen. Aan onnadenkende stomme mensen. Mensen met goede benen die niet gaan staan voor mensen met slechte benen en wandelstokken. Mensen die dan nog eens beledigd zijn als je ze erop aanspreekt: Jij kan staan. Mensen die geen hallo meer zeggen maar meteen vooraan willen staan. Ik knarsetand terwijl ik ze bedien en kan niet helpen om overdreven als-u-blieft te zeggen. Ik irriteer mij nog meer aan mensen die bellend binnenkomen en weiger om heeeeeeel even de telefoon, die permanent zit vastgelijmd aan het rechteroor, neer te leggen. Het is nogal moeilijk communiceren met iemand die al met iemand anders bezig is. Dat is namelijk onbeleefd, iemand onderbreken. Net zoals niet ophangen. Ik irriteer mij nog het meest aan mensen die niet terug mailen, niets van zich laten horen en vervolgens boos zijn omdat je ze op het laatste moment gaat bellen. Geen antwoord gekregen, dan ga ik hem toch halen? Hoe moeilijk is het nou om Ja of Nee terug te mailen?

Maar mijn irritaties zijn klein in vergelijking met mijn vreugde. Wiskunde irriteert mij als geen ander. En ik geloof dat hij dat zijn hele leven wil blijven doen. Mij irriteren.   

Hele kleine irritaties is a post from Somebody has to be right, right? .

Paramore – Carefull

Ineens komt het binnen. Je bent altijd alleen. Alleen in het hoofdje. Tenminste, dat is de norm. Anders ben je ziek en moeten er medicijnen voorgeschreven worden. Waarheden bestaan niet, alleen jouw waarheid en mijn waarheid. Twee kanten van hetzelfde verhaal maar toch niet hetzelfde verhaal. Het kan namelijk niet hetzelfde verhaal zijn als er andere aspecten en moralen in voorkomen. Dit is mijn verhaal, dat is jouw verhaal. En het is goed zo.

Het is heerlijk als je erachter komt hoe en waarom iemand tikt. Of tokt. Eén aspect verklaard, nog 8094385 te gaan. ( en ja, dat was een ram op mijn toetsenbord om een mooi nummer tevoorschijn te laten komen) We hebben allemaal adviezen en meningen en oplossingen voor problemen die er hoogstwaarschijnlijk niet waren geweest als iemand zijn mond had opengetrokken of dicht had gedaan. Soms is het toch handiger om niet van mensen te houden. Geen andere mensen, geen problemen. Of hooguit een probleem met jezelf. Die zijn nog relatief op te lossen. Mijn verhalen snap ik.

Jouw verhaal snap ik niet. Je bent een compleet vreemd wezen voor mij. Ik begrijp niet waarom je handelt en je niet jezelf van een brug afslingert om er gewoon maar vanaf te zijn. Leven doe je toch niet, je bestaat amper. Je kwetst om jouw pijn maar door te kunnen geven. De fouten die je maakt wil je niet onder ogen zien terwijl je mij geleerd heb om dat juist wél te doen. Sorry zeggen kan toch niet zoveel pijn doen?  Nu maak je van jouw verhaal iemand’s anders verhaal. (deze zin klinkt extreem krom) Als het boek slecht is, leen je het toch ook niet uit?

Ik ben klaar met jouw waarheid. Jouw waarheid doet er niet meer toe in mijn verhaal. Je mag het allemaal houden. Misschien zie ik je ooit nog eens een keer voor mijn deur staan en zeg je sorry. Nu krijg je de groetjes terug. Je mag ze houden.

(and on a personal note: Wiskunde en ik gaan homo-huwelijken! (lees: geregisteerd partnerschap) Ik verander van achternaam! )

Mijn verhaal is a post from Somebody has to be right, right? .

(Paniekmodus)

Holy Fuck. Ik ben 25! Tijd voor een crisis, al zeg ik het zelf.

(/Paniekmodus)

1/4e eeuw is a post from Somebody has to be right, right? .

~ Boos. Beyond boos ben ik op je. Je stelt mij teleur op manieren die ik nog niet zie. Van alle mensen op deze aardkloot doe jij dit juist. En nu zit ik met de vragen. Wil ik je eigenlijk nog wel in mijn leven? Voorlopig even niet.

~ Meisje, kies voor jezelf. Hou op met leven voor anderen als zij jouw leven moeilijker maken dan nodig is. Je bent niet gelukkig, maak jezelf dan gelukkig! Hou op met jezelf voor de gek te houden en maak tenminste een keuze.

~ Ik hou van je. Daar veranderd niets aan. 

~ Jongedame, je doet het. Je hebt het. Je krijgt het voor elkaar. En ik kom absoluut een keer bij je in bad zitten met een rubberduckie!

~ Ik mis je. Je was er zo kort en toch zo lang. Je gaf mij leven en geluk in een voorbijvliegend moment. En dat was het, niet meer, niet minder dan een moment. Maar toch een herinnering in mijn hoofd die ik koester. 

~ Ik ken je niet, ik weet jouw naam. Jouw verhalen doen mij iets, al snap ik er weinig van. Ooit heb ik je nog wel door. Tot die tijd blijf ik vooral lezen en niet reageren. Maar je moet toch echt wat minder grote-mensen-woorden gaan gebruiken.

~ Twinkel! 

Kerstkaart is a post from Somebody has to be right, right? .