I could stay awake, just to hear you breathing. And I wonder what you’re dreaming, wonder if it’s me you’re seeing.

Aerosmith – I don’t wanna miss a thing

Sorry, het is tijd voor een zoetsappig blog.

Mijn vriendje is niet langer meer het vriendje. Tegenwoordig ben ik Mevrouw Wiskunde, zijn levenspartner. And I like it. Nadat wij ons in het ‘echt’ verbonden zijn voor de wet is er eigenlijk weinig veranderd in onze relatie. Wij bekvechten nog steeds en als hij de trap oploopt, dan knijp ik in zijn kont. En toch, er is iets anders.

Ik voel dat wij echter zijn. Ik weet nu zeker dat hij niet alleen maar zegt dat hij zijn leven met mij wilt delen omdat ik het wil horen. Het is echt zo, en ik heb een lading handtekeningen om het te bewijzen. Ik draag nu zijn naam naast de mijne. Tenminste, in het maatschappelijk verkeer. Mijn ‘geslachtsnaam’ zoals het zo mooi heet, is nog steeds mijn oude achternaam. Ik geniet intens van het moment ‘sochtends dat we wakker worden en ik zachtjes tegen hem zeg: "Goedemorgen Meneer Wiskunde." en hij zegt: "Goedemorgen Mevrouw Wiskunde. " Ik ben zijn Mevrouw en hij is mijn Meneer.

Er is alleen één maar: Sinds vriendje mijn eeuwige tennispartner is geworden, kan ik hem niet meer vriendje noemen. Ik ben dus heftig opzoek naar een nieuwe nickname voor mijn vent. En hubbie is al afgevallen, die past niet bij onze relatie. Dus als iemand suggeties heeft, gaarne.